
Ado nan baru siang ko di lapau Tek Roih, nampak urang bujang cogah duduak minum kopi. Mancaliak Yuang Sewai tibo lansuang kalua tunjuak baruak Labiah ka arah urang bujang tu. Duduak Yuang Sewai di sabalah urang bujang tu.
“hhm, Da. Sia namo da, dari ma uda”
“eh, ya pak. Maaf nama saya Rimbun”
“oh, harus berbahasa indonesia sepertinya Labiah. Aduh, terelir lidah kita nanti nih”
Mandanga Yuang Sewai sarupo itu tasambua galak Labiah, ditutuik muncuang sambia galak.
“sudah lama uda Rimbun disini ni”
“oh, belum pak. Nih kopi belum habis setengah.”
“bagus lah itu uda, tidak lansung dilulur.”
“dilulur?”
Mandanga Yuang Sewai manyabuik lulua jadi lulur tambah manjadi galak Labiah, nampak muko Yuang Sewai biaso se. Mungkin Yuang Sewai maraso bahasa indonesianyo paliang batua. Baputa duduak nyo ka arah labiah.
“Saya Lancitkan Uda, ndak apa-apa ya uda?”
“oh ya pak, silahkan”
Mandanga sarupo itu, Manecek Labiah sambia mancumeeh Yuang Sewai,
“Ada bagus lancit kamu tuh?” sasudahtu Labiah galak gadang. Baru tasadar Yuang sewai kalau dari tadi Labiah galak cumeeh ka bakeh inyo.
“Ang galak-galak an den kiro yo Labiah, kurang aja ang mah,” mamerah muko Yuang Sewai. Baitu lah yuang sewai lambek bajalan kincia-kincia nyo. Apo nan nyo sabuik sadonyo baraso bana, manuruik inyo sajo.
- Festival Akhir Tahun Steva 2025 : Membaca, Melihat, Merasakan, Mempelajari dan Merayakan - 10 Desember 2025
- Cerpen: Sales Event Organik (E.O) – Rori Aroka - 3 Oktober 2025
- Cerpen | Matinya Tukang Keripik – Rori Aroka - 29 Agustus 2025





Discussion about this post